De afgelopen dagen hebben veel mensen mij gevraagd of ik een Iraaks, Turks of Syrisch paspoort heb, naast mijn Nederlands paspoort.

Tsja… Een actueel thema, en als je een ‘kleurtje’ hebt, is het een vanzelfsprekende vraag deze dagen.

Het klinkt misschien raar, maar als ik een Turks paspoort had, dan had ik die op mijn 18e ingeleverd. Dit kan ik makkelijk zeggen als vluchteling uit Turkije. Want waarom zou ik een paspoort van een land willen hebben waar…
de mensenrechten elke dag geschonden worden…
eerwraak de afgelopen tijd nauwelijks is gestraft…
men veel moeite heeft met vrijheid van meningsuiting, dit eigenlijk nog niet echt kent…
minderheden niet geaccepteerd worden…
met veel moeite en protest een kerk wordt gebouwd…
de positie van vrouwen discutabel is…
mensen nog steeds van weg vluchten, en naar Europa komen…

Dit roept het bij mij op, maar bij anderen die uit Turkije komen zeker niet. Sommige groepen in Turkije hebben hier geen last van. Maar ik, en velen met mij, horen, lezen en ervaren veel van deze zaken nog elke dag.

Ik wil een paspoort van een land waar…
ik geaccepteerd word…
ik mijn moedertaal mag leren lezen en schrijven…
ik zonder angst mijn muziek mag luisteren…
zonder angst diverse boeken mag lezen…
vrij mag denken en schrijven over de geschiedenis…
ik mijn echte achternaam mag gebruiken…
niet elke dag moet aanhoren dat ik “trots moet zijn, om mij Turk te mogen noemen”…

In dit systeem pas ik niet meer. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat iedereen zelf moet weten waar hij of zij zich gelukkig bij voelt, en met welk politiek systeem je verbonden wilt voelen, en /of identificeert…

Mijn ouders hebben voor mijn 18e dit besluit voor mij genomen: we zijn in Nederland, blijven in Nederland en willen deel uitmaken van de Nederlandse samenleving.